Hoe ik ineens besloot niet naar New York te gaan

Eigenlijk had ik al een halve blog geschreven over mijn dagen in Ottawa. Daarna had ik geen zin meer om een blog te schrijven, want het kwam eigenlijk allemaal een beetje op hetzelfde neer. Ik reisde naar een nieuwe stad, kwam in een leuk hostel waar ik met veel mensen een praatje maakte, maar met niemand echt de behoefte voelde om een nieuwe vriendschap te beginnen. Ik was net al veel andere reizigers, een groot deel van de dag alleen. De eerste dagen ging dat wel prima, maar na een tijdje begon het me tegen te staan.

Natuurlijk kon ik me een lange tijd vermaken met rondwandelen, een beetje winkelen, lezen, koffie drinken en af en toe tekenen. Al voelde dat tekenen soms een beetje ongemakkelijk, dus dat heb ik niet zoveel gedaan.

Ik ging met de bus van Montreal naar Ottawa. Heel gedoe, de Greyhound dame waarbij ik mijn ticket moest ophalen kwam pas 10 minuten voor vertrek aanzetten en mijn telefoon was weer eens uitgeschakeld en was hij zo warm dat ik serieus bang was dat hij zou ontploffen. Maar uiteindelijk deed mijn telefoon het na 2 uur weer en kwam ik ook gewoon goed aan in Ottawa, wel nadat ik de weg kwijt was geraakt en ik op het busstation mijn telefoon moest opladen omdat ik niet kan navigeren zonder Google Maps (ja hallo, ik vond het al heel wat dat het met Google wel lukte).

Processed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 preset

Ottawa vond ik een leuke stad. Niet zo groot, wel heel mooi. Ook een heel fijn park waar ik echt wel wat relaxte uurtjes heb doorgebracht. Ik sliep hier in het Ottawa Jail hostel, een oude gevangenis (hadden jullie natuurlijk niet gedacht met zo’n naam). Gelukkig sliep ik in een slaapzaal, want de eenpersoonskamers waren zo klein (alleen een bed + de deur, verder niks) dat ik er spontaan claustrofobie van kreeg. Toch bleef het een beetje apart om in een cel te slapen. Dit hostel had ook geen woonkamer o.i.d., dus ik vond het wel een tikje ongezellig (zo kan ik mijn hele solo avontuur misschien wel het best omschrijven). Wel ging ik mee met een leuke tour door het hele hostel. Na 2 dagen in Ottawa ging ik met de Greyhound naar New York. 5 uur heb ik naast een Franse engerd gezeten die mijn telefoonnummer wilde en heel graag wilde dat ik met hem en zijn vriend op stap ging. Nou nee, bedankt man. Hij was hardleers en toen we ein-de-lijk in Toronto waren rende ik met backpack en al een willekeurige straat in. Gelukkig ben ik Franse engerd niet meer tegengekomen.

Processed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 preset
Mijn hostel in Toronto was heel leuk. Toen ik aankwam herkende de jongen achter de balie mijn Nederlandse paspoort en aangezien hij ook uit Nederland kwam, kon het gesprek gewoon in het Nederlands. Mijn Engels is voldoende  (een 5,5), maar een gesprek in het Nederlands was toch wel een heel stuk makkelijker. Ik vertelde hem dat ik eigenlijk naar huis wilde, maar na een gesprek over alleen reizen en leenbier (ze verkochten geen bier in het hostel, maar ik kon wel wat lenen) ging ik naar het dakterras om mee te doen met de trivia avond. Ik had geen antwoord goed, maar wel een gezellige avond. Ik zou het nog wel even een kans geven. Ook Toronto was een leuke stad, een stuk Amerikaanse dan Montreal of Ottawa. Maar ook na een dag in deze stad en een gezamenlijke maaltijd in het hostel was ik het eigenlijk gewoon zat. Ik wilde naar huis. Naar Marius, mijn vriendinnen, mijn huis, auto, tekenspullen en ga zo maar door. Ik heb vrijwel nooit heimwee, maar ik zag gewoon niet in hoe ik dit ineens wel leuker zou gaan vinden.

Processed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 presetProcessed with VSCO with c1 preset

Dus na een ruime week besloot ik een ticket naar huis te boeken. Het voelde een beetje als falen, want ja – ik wilde dit toch zo graag? En ik had het heus wel volgehouden in New York, alleen was ik ervan overtuigd dat ik mijn laatste vakantieweek thuis gewoon leuker zou kunnen invullen. Gek ineens, dat ik Spijkenisse ineens een leukere plek vond dan New York. Dus vrij last-minute boekte ik een ticket voor de volgende avond. De medereizigers in het hostel snapten er niks van. Geeft niks, fijne reis verder, joeee.

Dus zo maakte ik de volgende dag nog een laatste wandeling, genoot van de zon op het dakterras, las nog een boek uit en ik dronk mijn 28472e ijskoffie bij de Starbucks. Ik propte mezelf met backpack in een overvolle tram en ging naar het vliegveld. Via Reykjavik vloog ik weer naar huis. Die enorme jetlag is altijd weer een prachtig welkomscadeau.

In 9 dagen alleen leer je jezelf wel kennen. Een ervaring die ik niet had willen missen en die zeker goed voor me is geweest. Maar nu weer lekker thuis. Ook nog eens op tijd voor Marius zijn verjaardag. Komende week is mijn agenda alweer gevuld met afspraken met vriendinnen, eten bij mijn oma en het laatste weekend gaan we ook nog eens onverwacht kamperen met mijn schoonzus en nichtje en neefje.

Of ik er spijt van krijg weet ik niet, maar het was voor mij gewoon klaar. New York wacht wel, daar sleep ik volgende keer gewoon iemand mee naar toe. Reizen blijf ik geweldig vinden, de backpack en hostels prima, maar alleen.. Nee, nooit meer.

Lieve vrienden, vriendinnen en familieleden.. bedankt voor alle support! (sorry als is sommigen van jullie midden in de nacht wakker heb gebeld) Speciaal bedankje voor Maya, je spraakberichtjes waren fenomenaal.

Het bloggen vond ik wel heel leuk, die wie weet, blijf ik dat nog weleens doen. Over een dag in Spijkenisse, of een reis die ik samen met iemand anders maak. 😉

Bedankt voor het meelezen!
Veel liefs,
Chanine

 

2 thoughts on “Hoe ik ineens besloot niet naar New York te gaan”

  1. Ik heb je blogs met veel plezier en je prachtige foto’s bekeken en ook veel punten gezien in Canada waar wij zelf ooit geweest zijn.
    Wat falen, ben je mal, zoals je zelf schrijft……….je hebt t gedaan, jezelf nog beter leren kennen en ben gaan waarderen wat je thuis had( al wist je dat vast al wel😜) trots op jou, lieve Chanine. Geniet nog maar lekker na van jouw solo avontuur……..
    Trouwens bloggen is heel leuk want jaren later lees je wat je echt vergeten was😄
    Liefs Angela

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s